"Nee, je bent niet dik", terwijl de persoon zelf dat heel anders ervaart.
Zijn of haar mening wordt daarmee compleet afgewimpeld, lijkt totaal onbelangrijk geworden.
Het creëert onbegrip, en daarmee afstand en eenzaamheid.
"Dan zeg ik wel niks", is een veel voorkomende gedachte "Want mijn gedachte wordt toch afgewimpeld en bestempeld als onbelangrijk".
Het verbergen van je problematiek, omdat je je niet kunt uiten. Gewoonweg jezelf niet meer kunnen zijn.
Wij hebben onze leden de vraag gesteld:
"Geeft jouw omgeving (familie & vrienden) jou het gevoel dat je begrepen wordt door hun en je jezelf kunt zijn? Waarom wel of niet?"
Dit was hun antwoord:
Nee, ik heb niet het gevoel dat ik begrepen word door familie en vrienden. Mijn vriend is een poos geleden erachter gekomen dat ik dus moeite had met eten etc. Eerst probeerde hij me te 'helpen' wat ik heel aardig vond hoor, maar het kon mij niet van gedachten veranderen. Toen hij dat eenmaal merkte ging hij grapjes maken, zoals: 'Ohnee dat moet je echt niet eten! Stel je komt aan ofzoiets.' Elke keer als dat werd gezegd brak er gewoon iets kleins in me, als hij om me gaf zou hij toch geen grapjes maken? Elke dag opnieuw, ik word gewoon niet serieus genomen door hem. Ik voel me gewoon niet begrepen, alsof ik een andere taal spreek. Ze weten dat ik er ben, maar ze verstaan me gewoon niet en ze doen niet hun best om mij te willen verstaan. Ik voel me daardoor de laatste tijd zó alleen, ook op school met vrienden, ook als ik lach met ze. Van binnen hoor ik er niet bij, en ik ga er ook nooit bij horen. Een aantal maanden geleden was ik het er zat van en wou ik over mijn 'probleem' praten met iemand, als antwoord kreeg ik: 'eet gewoon, het is niet zo moeilijk hoor.' Is het zo moeilijk om mij te begrijpen?
Ik wordt door mijn omgeving niet begrepen en ze snappen niet waarom ik het doe. Mijn therapeuten zijn tot nu toe heel mee gaand en steunen mij waar het kan. Het is eenzaam als je eigen moeder je niet begrijpt... maar tot nu toe doe ik alles verder alleen en dat gaat prima
Helaas niet echt.
Iedereen zegt dat ik er normaal uitzie en gewoon maar normaal moet eten. Wat is normaal? Nu ik al 13 jaar met een eetstoornis leef weet ik niet meer wat normaal is.
Mijn partner probeert mij wel te helpen door te zeggen dat ik er goed uitzie en dun ben maar maakt soms ook opmerkingen van "hoe kun je chips eten als je een eetprobleem hebt?" En niet iedereen weet alles van een eetprobleem af en daardoor krijg je door geliefde en familie wel eens opmerkingen naar je hoofd geslingerd die je extreem kunnen triggeren.
Daarom ben ik blij met PS want hier begrijpen ze mij precies.
Nee geeft me niet het gevoel dat k mezelf kan zijn
Mijn omgeving begrijpt mij niet als ik zeg dat ik mezelf dik vind. Dan word het vaak afgewimpeld met “ach meid, ik wou dat ik jouw figuur had”.
Dan denk ik vaak ‘je weet niet wat er in mijn hoofd allemaal afspeelt als ik junk of door mij bestempelde ongezond eten eet’. Het is soms echt een gevecht om op dit gewicht te blijven.
Gister zei mijn vriend dat ik doordraaide met het afvallen en dat ik gewoon junk moet kunnen eten. Dat deed mij wel pijn want als ik chips eet (hij weet dat chips mijn zwakte is) dat ik dan zwaar teleurgesteld ben en meteen zit te rekenen hoe ik dat eraf ga krijgen.
Mijn omgeving begrijpt niet wat er in mijn hoofd eraan toe gaat als ik eten eet dat door mij als ongezond/dikmakend word beschouwd. (Ik zit alleen maar te malen hoe slecht en teleurgesteld ik in mezelf ben en hoe ik dit ga compenseren). Ik neem het ze ook niet heel erg kwalijk omdat ik niet laat merken wat er in me omgaat.
Er zijn in mijn omgeving weinig mensen op de hoogte van m'n terugval. De mensen die op de hoogte zijn lijken het te begrijpen. Één vriendin was de aanleiding van m'n terugval, ze zei dat ik te veel was aangekomen en bleef er op doorvragen hoe dat kan. Dat was zo'n 2,5 maand geleden, momenteel hebben we nauwelijks contact, dus ik voel me wel eenzaam in de eetstoornis.
Ik voel me niet begrepen door mijn familie. 2 jaar geleden toen ik in behandeling was werd ik enorm gejudged en vond het verschrikkelijk. Nu weten ze er niks meer van hoe ik mezelf zie en als ik zeg dat ik dik ben doet vooral mn moeder heel gek
Ik voel me begrepen door mijn familie, ik heb zeker het gevoel dat ik mezelf mag zijn. Ik vind dit soms wel lastig, omdat ik ze niet wil kwetsen. Ik praat weinig over mijn eetstoornis met familie. Met vrienden is dit iets beter bespreekbaar, ik denk dat dat komt door een generatie-dingetje.
Ik mag van mijn ouders niet op welk dieet dan ook. En als ik zeg dat ik niet blij ben met hoe ik er uit zie, dan vinden ze dat raar en zeggen ze dat ik helemaal niet dik ben terwijl ze andere keren wel weer grapjes maken dat ik dat wel ben. En als ik het met mn vrienden erover heb, zeggen ze allemaal “nee je bent al gewoon dun”. Ik wil helemaal niet gewoon dun zijn. Ik wil niet gemiddeld zijn. Ik dunner dan dat zijn. En daarvoor doe ik aan ana. En het helpt heel erg maar als ik iemand zou zeggen dat ik dat doe en dat ik er blij van word is het helemaal fout. Ik zou willen dat ze er begrip voor zouden hebben.
Ik voel me niet begrepen door mijn omgeving ik heb heel vaak proberen uit te leggen maar niet het gevoel dat ze het snappen en me evht horen ik krijg alleen maar een weerwoord van dat het niet waar is
Nee ik hoor enkel dat ik me niet moet aanstellen of “wat vind je dan van mij?” het gaat niet om hun het gaat om mijn eigen hoofd
Mijn familie geeft veel om mij en ik hou ook erg van ze, maar ik heb nooit het gevoel dat ze me begrijpen. Elke keer als het er ook maar op lijkt dat ik verdrietig ben, niet lekker in mn vel zit, probeer af te vallen of iets zeg wat niet positief genoeg is schieten ze in paniek en worden ze boos. Want ik zou niet genoeg mn best doen en zou mn leven vergooien. Daarom vind ik zon community zo fijn omdat je hier jezelf kan zijn en met gelijk gestemden bent. Omdat ik hier begrepen word, mensen elkaar helpen in plaats van als probleemgeval beschouwen en boos worden.
Mijn familie en vrienden die weten hier niets vanaf maar ik weet zeker dat ze het niet zullen begrijpen en dat ze zullen zeggen van eet gewoon en doe niet zo moeilijk
Nou nee ik kan het er niet met mijn omgeving over hebben. Met mijn ouders niet omdat ik ze geen pijn wil doen en niet aanstellerig over wil komen en met mijn vrienden niet omdat ze niet weten hoe ze ermee moeten omgaan. Waarom eet ik niet gewoon wat meer dat scheeld me een hele hoop gedoe. Waarom vergeet ik die gedachten niet gewoon, zijn vaak opmerkingen die ik dan krijg
Nee, omdat ik me altijd aan het aanpassen ben zodat anderen zichzelf kunnen zijn. Maar daarvoor ben ik dus niet mezelf met als gevolg dat ik me onbegrepen voel
Nee. Want aan de ene kant voel ik me alltiid heel alleen en doen opmerkingen zoals "je kan echt jezelf zijn" of "ik begrijp je" me eerder pijn dan goed. Want een eetstornis is niet te begrijpen als je het niet hebt denk ik. Mensne kunnen zich niet voorstellen hoe het is. En dan zeggen ze wle vsn ik begrijp het maar anagezien je dan weet dat ze dat niet doen voel je je nog meer alleen.
Nee, ik wordt bij mn vrienden uitgelachen als ik mezelf ben en bij mijn familie denk iedereen dat ik me geweldig voel
Mijn familie weet het niet, dus ik heb nog nooit een reactie van hun gekregen. Een goede vriend weet het wel en was er wel supportive in. Hij was er voorzichtig in als we er over hadden, maar hij legde wel steeds de nadruk op; je bent niet dik. Dat gaf me het gevoel dat hij wel een idee had hoe hij er mee om moest gaan, maar als nog niet helemaal wist hoe het in elkaar zat. Al met al heb ik het gevoel dat ik niet helemaal begrepen wordt.
Ik ben een verlegen persoon en moet eerst aanvoelen hoe mensen zijn voordat ik me open stel. Hierdoor ben ik wel vaak alleen en heb ik ook het gevoel gehad dat ik eenzaam was, omdat ik niemand had.
Mijn antwoord is dat ik niet mezelf kan zijn in mijn omgeving. Mijn vriend begrijpt het redelijk, maar vind het nog steeds lastig om het te snappen. Andere mensen in mijn omgeving zeggen dat ik me aantrekt en niks heb en dat ik gewoon normaal moet doen. Ik word dus begrepen door mijn vriend, maar alsnog voel ik zelf dat ik mezelf niet kan zijn.
Mijn familie en vrienden willen het begrijpen maar ze kunnen het gewoon niet. Iedereen gaat er altijd tegenin en vaak slaan ze me over als het om eten gaat. Gewoon omdat ze mijn antwoorden vervelend vinden. Ik begrijp ergens ook wel waarom ze het niet begrijpen. Het is iets wat je pas kan begrijpen zodra je het zelf heb gevoeld. Ik begreep nooit waarom iemand zichzelf pijn wilde doen. Nu ik er zelf in zit begrijp ik het als geen ander. Psychische ziekte kan je pas begrijpen zodra je het zelf heb gevoeld...
Ik heb me altijd al een buitenstaander gevoelt niet door mijn eetstoornis maar vooral mijn autisme. Ik bemnnooit mezelf en heb voor iedereen een andere persoonlijkheid ontwikkeld ik heb echt geen idee wie ik nou echt ben.
Nee ik voel me nietbegrepen ze laten me niet zijn hoe ik wil zijn ik moet herstellen van mijn familie en dat zorgt ervoor dat ik niet mezelf kan zijn
Mijn familie geeft me heel erg het gevoel dat ik er alleen voor sta. Ze kunnen niet inzien wat er achter zit en staan er ook niet voor open dit uit te leggen.
Ze vinden dat ik ‘gewoon’ moet doen, maar hun versie van ‘gewoon’ doen is verre van mijzelf zijn.
Het is of kiezen tussen een gemaakte versie van mijzelf goedgekeurd door mijn familie of alleen zijn met de vrijheid me te kunnen voelen wie ik echt ben.
Ik voel me door al mijn psychische problematiek niet begrepen. Maar als ik moet kiezen dan voel ik me het eenzaamst met mijn eetstoornis. Ik heb eetstoornis nao en die wordt echt niet begrepen door mijn omgeving. Je moet gewoon normaal eten, maar dat lukt me niet meer...
Ik ben ook afhankelijk van een rolstoel en dat wordt veel vaker wel begrepen!
Nee, want elke keer als ik op dieet wil gaan zeggen ze “je bent helemaal niet dik” of “je houd het toch niet vol”,...
En als ik zeg ik vind mezelf dik gaan ze daar altijd tegenin en zeggen ze “je bent helemaal niet dik”
Ik voel me niet begrepen vooral niet door mijn moeder. Ze weet af van mijn eetproblemen maar ze probeert me constant van dieet op dieet over te laten stappen en zegt tegen me “je kan wel wat kilo’s kwijt” terwijl ze weet dat ik hier heel onzeker over ben en juist door haar opmerkingen ga ik stress eten en kan ik me niet aan mijn dieet houden, want ik denk als ik toch al zo’n walvis ben wat maakt het dan nog uit.
Nee ik voel me niet begrepen door mijn omgeving omdat mensen me express meer eten gaan geven, ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen..
Ik voel me niet begrepen. Mijn ouders maken me wel constant duidelijk dat ik naar hen mag komen met een vraag en ze vragen vaak of ik wel gelukkig ben. Het is duidelijk dat ik nog niet over mijn depressie heen ben, maar daar wordt dan niet over gesproken. Ik durf ook nooit het topic van een psycholoog aan te halen, want dat is echt een taboe. Ik ben 18 dus ik kan het niet moeilijk hebben. Ze onderschatten vaak hoe zwaar het unief is. Ze weten van mijn trauma maar denken dat het geen impact op me heeft. Ik heb ook vaak het gevoel dat de buitenwereld belangrijker is dan ik. Anderen moeten zien dat we een gelukkig gezin zijn. Maar als je door al die schijn heen kijkt zie je een moeder met alcoholisme, een vader die al zo lang als ik het me kan herinneren wilt scheiden en een dochter die chronisch depressief is.
Neen ik voel me niet begrepen door mijn omgeving, maar ze doen wel hun best om het te begrijpen of adviezen te geven/te helpen.
Ja, ik voel me begrepen door mijn omgeving.
Dat komt omdat ze regelmatig vragen hoe ik me voel en hoe het met mij gaat.
Heb alleen maar 1 iemand die er van weet, ze heeft ook een eetstoornis maar lijkt me alsnog niet te begrijpen
Nee mijn familie snspt het niet. Ik voel me onbegrepen. En dst voelt heel eenzaam. Me moeder zegt alleen maar ja je moet we eten. Maa verderdoet ze er niks mee
Ik heb niet het gevoel begrepen te worden, groot deel hierdoor komt omdat mijn omgeving ook niet weet dat ik terug gevallen ben, maar daarnaast komen er ook vaak genoeg (waarschijnlijk onbedoeld) vervelende opmerkingen. En niemand weet dat dit mij heel erg raakt, waardoor je je steeds slechter gaat voelen eigenlijk
Heyy, men familie weet niet echt dat ik hiermee struggle, maar praat er wel vaak over met vrienden van me. Ik heb wel het gevoel dat ze me begrijpen omdat ze ook echt luisteren naar wat ik te zeggen heb en niet gewoon hun schouders ophalen en negeren wat ik heb gezegd.